Анатоль Занковіч працуе медбратам-анестэзістам у Гродзенскай універсітэцкай клініцы. А яшчэ наш герой - рознабаковая, творчая натура: іграе на гітары, піша песні, падарожнічае на матацыкле. Праўда, самую галоўную ролю ён адводзіць сваёй сям'і - жонцы і траім дзецям. Даведаліся ў шматдзетнага бацькі пра выбар прафесіі, цікавыя захапленні і выхаванне дзіцяці з сіндромам Даўна.
Анатоль Занковіч успамінае, што рос даволі хваравітым. У дзяцінстве шмат разоў ляжаў у бальніцы, тады і вырашыў, што яго будучая прафесія будзе звязана з медыцынай. Праўда, набраных балаў не хапіла для паступлення ва ўніверсітэт, таму аддаў дакументы ў медвучылішча, якое скончыў у 2002 годзе. З дыпломам фельчара-акушэра быў размеркаваны ў родную Смаргонь, дзе адпрацаваў чатыры гады ў раённай паліклініцы. Затым працаваў больш за 15 гадоў у рэанімацыйнай брыгадзе хуткай дапамогі, выязджаючы на экстранныя выклікі і ратуючы людзей.
Анатоль Занковіч разам з жонкай выхоўваюць траіх дзяцей: двух сыноў і дачку. Дзяўчынка нарадзілася з сіндромам Даўна.
- Цяжарнасць жонкі праходзіла добра, не было ніякіх падазрэнняў на хваробу. Пасля родаў канстатавалі паталогію. Вядома, першыя дні мы перажывалі, як будзем спраўляцца. Але ў дзень выпіскі я дакладна разумеў: нам усё пад сілу, - адзначае ён.
Шматдзетныя бацькі сур'ёзна займаюцца дачкой: наведваюць рэабілітацыйныя цэнтры, кансультуюцца ў кваліфікаваных спецыялістаў. Так, масажысты і інструктары ЛФК дапамаглі дзяўчынцы справіцца з гіпатонусам мышцаў, з-за якога яна не магла трымаць галаву да года і хадзіць да двух з паловай гадоў. Цяпер Ксенія актыўна бегае і скача.
- Ксюша ў нас вельмі кемлівая, ведае літары, умее лічыць да дзесяці. Толькі з ёй трэба ўвесь час займацца, што мы з жонкай і робім, - тлумачыць субяседнік.
Сям'я Занковічаў часта падарожнічае па краіне на машыне. У летні час любіць выбрацца на возера з начлегам у палатках і песнямі ля вогнішча пад гітару. Гэты інструмент Анатоль асвоіў яшчэ ў школе. У час канікулаў убачыў у парку на лавачцы маладых людзей, якія ўмела перабіралі струны. На наступны дзень прыйшоў да іх са сваёй гітарай і папрасіў паказаць чатыры акорды. Прызнаецца, што два тыдні не выходзіў з дома, пакуль іх не развучыў. А далей - больш. Цяпер не проста па-майстэрску іграе, але яшчэ піша песні.
Яшчэ адным захапленнем нашага героя з'яўляецца матацыкл, які для яго нешта большае, чым сродак перамяшчэння.
- Гэта стыль жыцця. За рулём адчуваю сябе свабодным чалавекам і атрымліваю ні з чым не параўнальнае задавальненне, - прызнаецца ён.
Анатоль Занковіч - герой нашага праекта "Беларусы ў кадры".
*Праект створаны за кошт сродкаў мэтавага збору на вытворчасць нацыянальнага кантэнту
Анатоль Занковіч успамінае, што рос даволі хваравітым. У дзяцінстве шмат разоў ляжаў у бальніцы, тады і вырашыў, што яго будучая прафесія будзе звязана з медыцынай. Праўда, набраных балаў не хапіла для паступлення ва ўніверсітэт, таму аддаў дакументы ў медвучылішча, якое скончыў у 2002 годзе. З дыпломам фельчара-акушэра быў размеркаваны ў родную Смаргонь, дзе адпрацаваў чатыры гады ў раённай паліклініцы. Затым працаваў больш за 15 гадоў у рэанімацыйнай брыгадзе хуткай дапамогі, выязджаючы на экстранныя выклікі і ратуючы людзей.
Анатоль Занковіч разам з жонкай выхоўваюць траіх дзяцей: двух сыноў і дачку. Дзяўчынка нарадзілася з сіндромам Даўна.
- Цяжарнасць жонкі праходзіла добра, не было ніякіх падазрэнняў на хваробу. Пасля родаў канстатавалі паталогію. Вядома, першыя дні мы перажывалі, як будзем спраўляцца. Але ў дзень выпіскі я дакладна разумеў: нам усё пад сілу, - адзначае ён.
Шматдзетныя бацькі сур'ёзна займаюцца дачкой: наведваюць рэабілітацыйныя цэнтры, кансультуюцца ў кваліфікаваных спецыялістаў. Так, масажысты і інструктары ЛФК дапамаглі дзяўчынцы справіцца з гіпатонусам мышцаў, з-за якога яна не магла трымаць галаву да года і хадзіць да двух з паловай гадоў. Цяпер Ксенія актыўна бегае і скача.
- Ксюша ў нас вельмі кемлівая, ведае літары, умее лічыць да дзесяці. Толькі з ёй трэба ўвесь час займацца, што мы з жонкай і робім, - тлумачыць субяседнік.
Сям'я Занковічаў часта падарожнічае па краіне на машыне. У летні час любіць выбрацца на возера з начлегам у палатках і песнямі ля вогнішча пад гітару. Гэты інструмент Анатоль асвоіў яшчэ ў школе. У час канікулаў убачыў у парку на лавачцы маладых людзей, якія ўмела перабіралі струны. На наступны дзень прыйшоў да іх са сваёй гітарай і папрасіў паказаць чатыры акорды. Прызнаецца, што два тыдні не выходзіў з дома, пакуль іх не развучыў. А далей - больш. Цяпер не проста па-майстэрску іграе, але яшчэ піша песні.
Яшчэ адным захапленнем нашага героя з'яўляецца матацыкл, які для яго нешта большае, чым сродак перамяшчэння.
- Гэта стыль жыцця. За рулём адчуваю сябе свабодным чалавекам і атрымліваю ні з чым не параўнальнае задавальненне, - прызнаецца ён.
Анатоль Занковіч - герой нашага праекта "Беларусы ў кадры".
*Праект створаны за кошт сродкаў мэтавага збору на вытворчасць нацыянальнага кантэнту
Падпісвайцеся на нас у
