Андрэй Славінскі
Навіны сюжэта
"Праект "Беларусы ў кадры" на YouTube-канале БЕЛТА"
Адносіны з джазам у Андрэя Славінскага зарадзіліся яшчэ ў дзяцінстве. Цяпер ён перадае набыты вопыт і веды ігры на ўдарных будучым музыкантам, а таксама актыўна папулярызуе любімы напрамак і з'яўляецца прадзюсарам незвычайных канцэртаў. На іх можна не толькі паслухаць джаз, але і больш даведацца пра яго. Пагаварылі з барабаншчыкам пра кар'еру і глыбока асабістыя праекты, якія займаюць асаблівае месца ў яго сэрцы.
Першы ў дзіцячым аркестры
Андрэй Славінскі з ранніх гадоў трапіў у музычны свет. Яго старэйшы брат быў кіраўніком вакальна-інструментальнага ансамбля, а маці любіла спяваць, калі на святы разам збіраліся сваякі і сябры.
- У нас з братам вялікая розніца ва ўзросце, і я з цікавасцю назіраў за тым, як ён спяваў і іграў на гітары. Але мяне заўсёды прыцягвалі ўдарныя інструменты. Таму яшчэ дзіцем пачаў шукаць, дзе можна навучыцца на іх іграць, - успамінае Андрэй Славінскі.
Так у яго жыцці з'явілася музычная школа, дзе наш субяседнік асвойваў азы класічнай і духавой музыкі. Аднак ударная ўстаноўка цікавіла куды больш. Таму хлопчык паралельна з асноўнай праграмай самастойна займаўся па падручніках і асвойваў некаторыя элементы ігры на барабанах. Веданне тэорыі спатрэбілася, калі сярод сталічных музычных школ быў аб'яўлены набор у першы дзіцячы джазавы аркестр.
- Ігры на ўдарных ні ў адной са школ Мінска тады не вучылі, але адбор быў. У выніку я аказаўся адзіным сярод канкурсантаў, каму ўдалося сыграць на барабанах. І мяне ўзялі ў джазавы аркестр, - з гонарам расказвае Андрэй Анатольевіч. - Мяне пасадзілі за ўдарную ўстаноўку і сказалі, што буду іграць джаз. Тады ў стылях і напрамках музыкі не асабліва разбіраўся. Але з часам пачаў звяртаць увагу, што джаз гучыць крыху па-іншаму і падобны на рок сваёй энергіяй і рытмам. Паглыбіўшыся і пазнаёміўшыся бліжэй з гэтым напрамкам музыкі, даведаўся, што джаз быў папярэднікам рока.
Запрашэнне ад маэстра Фінберга
У пачатку 1980-х у СССР было ўсяго тры дзіцячыя джазавыя аркестры, якія сустракаліся на розных фестывалях. Дзякуючы гэтаму Андрэй Славінскі пазнаёміўся з лепшымі прадстаўнікамі савецкага джаза. Лёсавызначальным для субяседніка стаў фестываль "Залатая восень" у Віцебску, дзе юнака за ўдарнай устаноўкай заўважыў кіраўнік аднаго з вядучых джазавых аркестраў СССР Кім Назарэтаў.
- У 15 гадоў атрымаў запрашэнне паступіць у Растоўскую кансерваторыю імя С.Рахманінава. На той момант там працавалі вядучыя джазавыя выкладчыкі, якія праходзілі стажыроўку ў Канадзе і валодалі найлепшай методыкай выкладання па частцы ігры на ўдарных, - адзначае Андрэй Анатольевіч і сцвярджае, што менавіта растоўская школа заклала той фундамент, які ў далейшым дазволіў рэалізаваць яго творчы патэнцыял.
Яшчэ ў гады студэнцтва наш субяседнік стаў барабаншчыкам у джазавым аркестры Кіма Назарэтава. А ў 1995 годзе, знаходзячыся на гастролях у Сочы, пазнаёміўся з удзельнікамі аркестра Каўнта Бейсі - аднаго з вядучых замежных калектываў, што паўплывалі на многіх музыкантаў ва ўсім свеце. Пасля кожнага афіцыйнага канцэрта праводзіліся джэм-сэйшны, калі інструменталісты збіраюцца разам і іграюць вядомыя ўсім джазавыя тэмы.
- Кожны выканаўца ведае джазавыя стандарты. Плюс у аснове гэтага напрамку - імправізацыя, сачыненне музыкі ў момант яе выканання. Унікальнасць джэм-сэйшнаў у тым, што кожны ўдзельнік выказвае свае ідэі, эмоцыі і адносіны да свету праз музыку. Менавіта таму джаз для мяне такі прыцягальны, ён дае магчымасць найбольш тонка перадаць унутраны стан душы, - тлумачыць Андрэй Анатольевіч.
Пасля заканчэння Растоўскай кансерваторыі джазмен атрымаў запрашэнне ў Нацыянальны акадэмічны аркестр ад беларускага маэстра Міхаіла Фінберга.
- Ён меў чуццё і збіраў у сваім калектыве самых лепшых музыкантаў з усяго СССР. У мяне тады была магчымасць паехаць у Маскву, але я ўсё ж выбраў Мінск і Нацыянальны аркестр, у склад якога ўваходзіў 14 гадоў, - адзначае Андрэй Анатольевіч.
Глыбока асабісты праект
Атрыманы вопыт, канцэртнае жыццё і гастролі падштурхнулі нашага героя да думкі аб стварэнні ўласнага праекта.
- Захацелася рэалізоўваць нешта сваё, таму давялося пайсці з аркестра, - расказвае Андрэй Славінскі.
Музыкант спачатку займаўся прадзюсіраваннем джазавых праграм, дзе збіраў лепшых сталічных выканаўцаў. Затым з'явіліся праекты "Імправізацыя", "Кіно і джаз", "Джаз для дзяцей". У час двух апошніх гасцям расказваюць, што такія напрамкі мастацтва, як кіно і джаз зарадзіліся практычна ў адзін час.
"Кіно і джаз" - глыбока асабісты і сямейны праект, які Андрэй Анатольевіч вядзе разам з жонкай, вялікай фанаткай музыкі і кіно. Паводле слоў субяседніка, унікальнасць задумы ў тым, што беларускага гледача і слухача праз расказ з тэматычнай агучкай у джазавай манеры знаёмяць з сусветнымі шэдэўрамі кінематографа.
- Падобны праект ёсць і для дзяцей, мы расказваем ім пра залатую калекцыю кінастужак і мультфільмаў, знятых на "Беларусьфільме". Такія зборы вельмі запатрабаваны і фарміруюць добры густ да якасных і добрых карцін, у якіх неад'емнай часткай стала музыка. Дзеці і дарослыя знаёмяцца з гэтымі відамі мастацтва і разумеюць, наколькі яны цесна звязаны паміж сабой, - упэўнены Андрэй Славінскі.
Яшчэ адзін праект музыканта - "Джаз для дзяцей" - стаў не проста канцэртам, а жывым узаемадзеяннем. Юнакі і дзяўчаты выходзілі на сцэну, ігралі разам з прафесіяналамі і вучыліся адчуваць музыку знутры.
- Задача была не ў завучванні твора або тэмы, а ў тым, каб дзіця ўключалася ў працэс, разумела, якое жывое ўзаемадзеянне аркестра або ансамбля на сцэне. Таму што ёсць моманты ў мастацтве, якія расказаць і растлумачыць немагчыма. Разуменне гэтых тонкасцей адбываецца толькі тады, калі дзіця бачыць, як гэта робяць дарослыя, і паўтарае за імі, - адзначае Андрэй Анатольевіч.
Паводле яго слоў, нават тыя, хто лічылі джазавую музыку вельмі складанай, пасля канцэртаў "Джаз для дзяцей" змяняліся і адкрывалі ў сабе любоў да гэтага напрамку.
- Імкнуся зрабіць так, каб людзі атрымалі эмоцыі, за якімі прыйшлі, і адчулі на сабе ўзаемадзеянне з жывой музыкай. У гэтым і заключаецца мая задача як прадзюсара, - акцэнтуе ўвагу Андрэй Славінскі.
Вяртанне ў родныя сцены
Андрэй Славінскі таксама выкладае ў класе ўдарных інструментаў у ДУА "Дзіцячая музычная школа мастацтваў нумар 14 г. Мінска", у якой некалі вучыўся сам. Вяртанне ў родныя сцены было знакавай падзеяй для нашага героя, бо менавіта на сцэне гэтай установы адукацыі пачаўся яго творчы шлях.
У сваёй методыцы выкладання субяседнік выкарыстоўвае "джазавы прынцып", які дазваляе падстроіцца пад любы характар і тэмперамент дзіцяці, падабраць той стыль, які дапаможа раскрыцца творчаму патэнцыялу вучня. Менавіта так джазавая музыка знаходзіць свайго слухача.
- Мне здаецца, вельмі важная задача любога артыста - перадаць набыты вопыт і веды, навучыць дзяцей правільна разумець, узаемадзейнічаць і любіць музыку. Гэтага немагчыма дасягнуць толькі праз ролікі на YouTube, матэрыялы і кніжкі. Таму што вырашальную ролю адыгрываюць жывыя стасункі і атмасфера, якую дзіця счытвае ў час заняткаў. Толькі такім чынам можна атрымаць вынік і паклапаціцца пра творчую будучыню нашай краіны, - сцвярджае Андрэй Славінскі.
Раўнавага і цішыня сярод кветак
З будучай жонкай наш субяседнік пазнаёміўся пасля аднаго з канцэртаў. Музыкант зацікавіў дзяўчыну, і яна прапанавала яму запісаць інтэрв'ю, якое часта рабіла са знакамітымі артыстамі і творчымі людзьмі.
- Інтэрв'ю выйшла праз месяц пасля нашай размовы, праз паўтара я зрабіў ёй прапанову. А праз паўгода адносін мы афіцыйна сталі сям'ёй, - усміхаецца наш герой.
Сын Славінскіх выбраў шлях навукі і ідзе па шляху маці, у якой дзве вышэйшыя адукацыі, прычым адна з іх - па метадалогіі навукі. Цяпер ён прайшоў конкурс на навучанне ў Нацыянальным дзіцячым тэхнапарку, а яго работа стала адной з лепшых і была рэкамендавана для даследавання на больш высокім узроўні. Андрэй Славінскі ва ўсім падтрымлівае сына і ўпэўнены: у нашай краіне створаны ўсе ўмовы, каб дзеці маглі развівацца і ўдасканальвацца ў гэтым напрамку.
Па-за сцэнай і выкладаннем наш субяседнік знаходзіць раўнавагу ў цішыні сярод кветак і раслін, якія расстаўлены па ўсёй кватэры. Догляд іх ён параўноўвае з творчым працэсам.
- Трэба стварыць умовы, каб музыка гучала, тое ж і з кветкамі. Знаходзіце для іх месца з прыдатным асвятленнем, паліваеце і падкормліваеце. Але хутчэй расці вы іх не прымусіце. Часта назіраў такі эфект: калі расліне не перашкаджаеш, яна самастойна разрастаецца. Гэтак жа і музыку нельга стварыць пад націскам. Вы спачатку вучыцеся, практыкуецеся, потым расслабляецеся і дазваляеце ведам асесці, а затым раз - музыка сама з вас ліецца. Догляд кветак дае магчымасць гэты момант адчуць і зразумець. Гэта ж тлумачу на занятках вучням, гавару, што палачкі іграюць самі. Дзіця часам пытаецца: "Навошта тады я?". Адказваю так: "Ты патрэбны для таго, каб палачкі зайгралі самі", - разважае джазмен.
У будучыні музыкант марыць рэалізоўваць свае праекты на вялікай сцэне, каб пра беларускі джаз даведаліся на постсавецкай прасторы, у Еўропе, Амерыцы. Таксама ў планах прыцягнуць у свае ўжо дзеючыя праекты яшчэ больш людзей.
- Многія музыканты скардзяцца, што цяпер не тыя слухачы, якія былі раней. Гэта далёка не так. Паколькі дзеці, якія ўдзельнічаюць у праектах, хутка вырастаюць і праз дзесяць гадоў становяцца публікай з добрымі ведамі і разуменнем музыкі, яны ж і будуць прыходзіць на вашы канцэрты, - рэзюмаваў Андрэй Славінскі.
Вадзім КАНДРАЦЮК,
фота Мікалая ПЯТРОВА і з асабістага архіва героя публікацыі,
газета "7 дней".-0-
Першы ў дзіцячым аркестры
Андрэй Славінскі з ранніх гадоў трапіў у музычны свет. Яго старэйшы брат быў кіраўніком вакальна-інструментальнага ансамбля, а маці любіла спяваць, калі на святы разам збіраліся сваякі і сябры.
- У нас з братам вялікая розніца ва ўзросце, і я з цікавасцю назіраў за тым, як ён спяваў і іграў на гітары. Але мяне заўсёды прыцягвалі ўдарныя інструменты. Таму яшчэ дзіцем пачаў шукаць, дзе можна навучыцца на іх іграць, - успамінае Андрэй Славінскі.
Так у яго жыцці з'явілася музычная школа, дзе наш субяседнік асвойваў азы класічнай і духавой музыкі. Аднак ударная ўстаноўка цікавіла куды больш. Таму хлопчык паралельна з асноўнай праграмай самастойна займаўся па падручніках і асвойваў некаторыя элементы ігры на барабанах. Веданне тэорыі спатрэбілася, калі сярод сталічных музычных школ быў аб'яўлены набор у першы дзіцячы джазавы аркестр.
- Ігры на ўдарных ні ў адной са школ Мінска тады не вучылі, але адбор быў. У выніку я аказаўся адзіным сярод канкурсантаў, каму ўдалося сыграць на барабанах. І мяне ўзялі ў джазавы аркестр, - з гонарам расказвае Андрэй Анатольевіч. - Мяне пасадзілі за ўдарную ўстаноўку і сказалі, што буду іграць джаз. Тады ў стылях і напрамках музыкі не асабліва разбіраўся. Але з часам пачаў звяртаць увагу, што джаз гучыць крыху па-іншаму і падобны на рок сваёй энергіяй і рытмам. Паглыбіўшыся і пазнаёміўшыся бліжэй з гэтым напрамкам музыкі, даведаўся, што джаз быў папярэднікам рока.
Запрашэнне ад маэстра Фінберга
У пачатку 1980-х у СССР было ўсяго тры дзіцячыя джазавыя аркестры, якія сустракаліся на розных фестывалях. Дзякуючы гэтаму Андрэй Славінскі пазнаёміўся з лепшымі прадстаўнікамі савецкага джаза. Лёсавызначальным для субяседніка стаў фестываль "Залатая восень" у Віцебску, дзе юнака за ўдарнай устаноўкай заўважыў кіраўнік аднаго з вядучых джазавых аркестраў СССР Кім Назарэтаў.
- У 15 гадоў атрымаў запрашэнне паступіць у Растоўскую кансерваторыю імя С.Рахманінава. На той момант там працавалі вядучыя джазавыя выкладчыкі, якія праходзілі стажыроўку ў Канадзе і валодалі найлепшай методыкай выкладання па частцы ігры на ўдарных, - адзначае Андрэй Анатольевіч і сцвярджае, што менавіта растоўская школа заклала той фундамент, які ў далейшым дазволіў рэалізаваць яго творчы патэнцыял.
Яшчэ ў гады студэнцтва наш субяседнік стаў барабаншчыкам у джазавым аркестры Кіма Назарэтава. А ў 1995 годзе, знаходзячыся на гастролях у Сочы, пазнаёміўся з удзельнікамі аркестра Каўнта Бейсі - аднаго з вядучых замежных калектываў, што паўплывалі на многіх музыкантаў ва ўсім свеце. Пасля кожнага афіцыйнага канцэрта праводзіліся джэм-сэйшны, калі інструменталісты збіраюцца разам і іграюць вядомыя ўсім джазавыя тэмы.
- Кожны выканаўца ведае джазавыя стандарты. Плюс у аснове гэтага напрамку - імправізацыя, сачыненне музыкі ў момант яе выканання. Унікальнасць джэм-сэйшнаў у тым, што кожны ўдзельнік выказвае свае ідэі, эмоцыі і адносіны да свету праз музыку. Менавіта таму джаз для мяне такі прыцягальны, ён дае магчымасць найбольш тонка перадаць унутраны стан душы, - тлумачыць Андрэй Анатольевіч.
Пасля заканчэння Растоўскай кансерваторыі джазмен атрымаў запрашэнне ў Нацыянальны акадэмічны аркестр ад беларускага маэстра Міхаіла Фінберга.
- Ён меў чуццё і збіраў у сваім калектыве самых лепшых музыкантаў з усяго СССР. У мяне тады была магчымасць паехаць у Маскву, але я ўсё ж выбраў Мінск і Нацыянальны аркестр, у склад якога ўваходзіў 14 гадоў, - адзначае Андрэй Анатольевіч.
Глыбока асабісты праект
Атрыманы вопыт, канцэртнае жыццё і гастролі падштурхнулі нашага героя да думкі аб стварэнні ўласнага праекта.
- Захацелася рэалізоўваць нешта сваё, таму давялося пайсці з аркестра, - расказвае Андрэй Славінскі.
Музыкант спачатку займаўся прадзюсіраваннем джазавых праграм, дзе збіраў лепшых сталічных выканаўцаў. Затым з'явіліся праекты "Імправізацыя", "Кіно і джаз", "Джаз для дзяцей". У час двух апошніх гасцям расказваюць, што такія напрамкі мастацтва, як кіно і джаз зарадзіліся практычна ў адзін час.
"Кіно і джаз" - глыбока асабісты і сямейны праект, які Андрэй Анатольевіч вядзе разам з жонкай, вялікай фанаткай музыкі і кіно. Паводле слоў субяседніка, унікальнасць задумы ў тым, што беларускага гледача і слухача праз расказ з тэматычнай агучкай у джазавай манеры знаёмяць з сусветнымі шэдэўрамі кінематографа.
- Падобны праект ёсць і для дзяцей, мы расказваем ім пра залатую калекцыю кінастужак і мультфільмаў, знятых на "Беларусьфільме". Такія зборы вельмі запатрабаваны і фарміруюць добры густ да якасных і добрых карцін, у якіх неад'емнай часткай стала музыка. Дзеці і дарослыя знаёмяцца з гэтымі відамі мастацтва і разумеюць, наколькі яны цесна звязаны паміж сабой, - упэўнены Андрэй Славінскі.
Яшчэ адзін праект музыканта - "Джаз для дзяцей" - стаў не проста канцэртам, а жывым узаемадзеяннем. Юнакі і дзяўчаты выходзілі на сцэну, ігралі разам з прафесіяналамі і вучыліся адчуваць музыку знутры.
- Задача была не ў завучванні твора або тэмы, а ў тым, каб дзіця ўключалася ў працэс, разумела, якое жывое ўзаемадзеянне аркестра або ансамбля на сцэне. Таму што ёсць моманты ў мастацтве, якія расказаць і растлумачыць немагчыма. Разуменне гэтых тонкасцей адбываецца толькі тады, калі дзіця бачыць, як гэта робяць дарослыя, і паўтарае за імі, - адзначае Андрэй Анатольевіч.
Паводле яго слоў, нават тыя, хто лічылі джазавую музыку вельмі складанай, пасля канцэртаў "Джаз для дзяцей" змяняліся і адкрывалі ў сабе любоў да гэтага напрамку.
- Імкнуся зрабіць так, каб людзі атрымалі эмоцыі, за якімі прыйшлі, і адчулі на сабе ўзаемадзеянне з жывой музыкай. У гэтым і заключаецца мая задача як прадзюсара, - акцэнтуе ўвагу Андрэй Славінскі.
Вяртанне ў родныя сцены
Андрэй Славінскі таксама выкладае ў класе ўдарных інструментаў у ДУА "Дзіцячая музычная школа мастацтваў нумар 14 г. Мінска", у якой некалі вучыўся сам. Вяртанне ў родныя сцены было знакавай падзеяй для нашага героя, бо менавіта на сцэне гэтай установы адукацыі пачаўся яго творчы шлях.
У сваёй методыцы выкладання субяседнік выкарыстоўвае "джазавы прынцып", які дазваляе падстроіцца пад любы характар і тэмперамент дзіцяці, падабраць той стыль, які дапаможа раскрыцца творчаму патэнцыялу вучня. Менавіта так джазавая музыка знаходзіць свайго слухача.
- Мне здаецца, вельмі важная задача любога артыста - перадаць набыты вопыт і веды, навучыць дзяцей правільна разумець, узаемадзейнічаць і любіць музыку. Гэтага немагчыма дасягнуць толькі праз ролікі на YouTube, матэрыялы і кніжкі. Таму што вырашальную ролю адыгрываюць жывыя стасункі і атмасфера, якую дзіця счытвае ў час заняткаў. Толькі такім чынам можна атрымаць вынік і паклапаціцца пра творчую будучыню нашай краіны, - сцвярджае Андрэй Славінскі.
Раўнавага і цішыня сярод кветак
З будучай жонкай наш субяседнік пазнаёміўся пасля аднаго з канцэртаў. Музыкант зацікавіў дзяўчыну, і яна прапанавала яму запісаць інтэрв'ю, якое часта рабіла са знакамітымі артыстамі і творчымі людзьмі.
- Інтэрв'ю выйшла праз месяц пасля нашай размовы, праз паўтара я зрабіў ёй прапанову. А праз паўгода адносін мы афіцыйна сталі сям'ёй, - усміхаецца наш герой.
Сын Славінскіх выбраў шлях навукі і ідзе па шляху маці, у якой дзве вышэйшыя адукацыі, прычым адна з іх - па метадалогіі навукі. Цяпер ён прайшоў конкурс на навучанне ў Нацыянальным дзіцячым тэхнапарку, а яго работа стала адной з лепшых і была рэкамендавана для даследавання на больш высокім узроўні. Андрэй Славінскі ва ўсім падтрымлівае сына і ўпэўнены: у нашай краіне створаны ўсе ўмовы, каб дзеці маглі развівацца і ўдасканальвацца ў гэтым напрамку.
Па-за сцэнай і выкладаннем наш субяседнік знаходзіць раўнавагу ў цішыні сярод кветак і раслін, якія расстаўлены па ўсёй кватэры. Догляд іх ён параўноўвае з творчым працэсам.
- Трэба стварыць умовы, каб музыка гучала, тое ж і з кветкамі. Знаходзіце для іх месца з прыдатным асвятленнем, паліваеце і падкормліваеце. Але хутчэй расці вы іх не прымусіце. Часта назіраў такі эфект: калі расліне не перашкаджаеш, яна самастойна разрастаецца. Гэтак жа і музыку нельга стварыць пад націскам. Вы спачатку вучыцеся, практыкуецеся, потым расслабляецеся і дазваляеце ведам асесці, а затым раз - музыка сама з вас ліецца. Догляд кветак дае магчымасць гэты момант адчуць і зразумець. Гэта ж тлумачу на занятках вучням, гавару, што палачкі іграюць самі. Дзіця часам пытаецца: "Навошта тады я?". Адказваю так: "Ты патрэбны для таго, каб палачкі зайгралі самі", - разважае джазмен.
У будучыні музыкант марыць рэалізоўваць свае праекты на вялікай сцэне, каб пра беларускі джаз даведаліся на постсавецкай прасторы, у Еўропе, Амерыцы. Таксама ў планах прыцягнуць у свае ўжо дзеючыя праекты яшчэ больш людзей.
- Многія музыканты скардзяцца, што цяпер не тыя слухачы, якія былі раней. Гэта далёка не так. Паколькі дзеці, якія ўдзельнічаюць у праектах, хутка вырастаюць і праз дзесяць гадоў становяцца публікай з добрымі ведамі і разуменнем музыкі, яны ж і будуць прыходзіць на вашы канцэрты, - рэзюмаваў Андрэй Славінскі.
Вадзім КАНДРАЦЮК,
фота Мікалая ПЯТРОВА і з асабістага архіва героя публікацыі,
газета "7 дней".-0-
Падпісвайцеся на нас у
