Навіны сюжэта
"Праект "Беларусы ў кадры" на YouTube-канале БЕЛТА"
Афіцэр часцей цэнтральнага падпарадкавання і прызёр рэспубліканскіх, еўрапейскіх чэмпіянатаў па панкратыёне і рукапашным баі Аляксандр Максіменка сумяшчае армейскія будні з патрыятычным выхаваннем падлеткаў. Яго падапечныя паказваюць выдатныя рэзультаты на спаборніцтвах і ў далейшым звязваюць сваё жыццё як са службай ва Узброеных Сілах, так і са спортам. Карэспандэнт "7 дней" даведаўся, як трэнер вучыць падлеткаў трымаць удар і быць сапраўднымі патрыётамі сваёй краіны, а таксама каму з выхаванцаў ён не даў пайсці па злачынным шляху.
"Маё жыццё з дзяцінства было цесна звязана са спортам"
Ваенная кар'ера Аляксандра Максіменкі пачалася ў Гомельскім кадэцкім вучылішчы. Пасля яго заканчэння юнак думаў, якой прафесіі прысвяціць сваё жыццё ў далейшым. Было жаданне стаць хірургам або стаматолагам, аднак цяга да дысцыпліны, хаджэння строем і форменнага абмундзіравання ўзяла верх.
- У кадэцкім вучылішчы афіцэр-выхавальнік падказала мне паступіць на ваенны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы на спецыяліста па фізічнай падрыхтоўцы ваеннаслужачых. Са спортам я дружыў з дзяцінства, таму і выбраў гэту спецыяльнасць, - успамінае Аляксандр Максіменка.
З трэцяга класа ён пачаў захапляцца гульнёй у шахматы, потым - футболам, гіравым спортам. Да таго ж бацька субяседніка быў спартсменам. У кадэцкім вучылішчы Аляксандр займаўся тайскім боксам, а ва ўніверсітэце давялося перакваліфікавацца і выбраць найбольш блізкі з ваенных відаў спорту - армейскі рукапашны бой. Скончыўшы ВНУ, размеркаваўся ў воінскую часць у Жодзіне.
- У падраздзяленні я сумяшчаў работу начальніка фізпадрыхтоўкі брыгады, трэніроўкі і прафесійную спартыўную дзейнасць. Пасля года службы атрымаў прапанову перайсці ў воінскую часць у аграгарадку Калодзішчы Мінскага раёна, дзе працую да гэтага часу. Ужо даслужыўся да капітана, - з гордасцю расказвае Аляксандр Максіменка.
За 20 гадоў у скарбонцы спартсмена - мноства прызавых месцаў, медалёў, чэмпіёнскіх паясоў па панкратыёне і рукапашным баі рэспубліканскіх, еўрапейскіх і сусветных спаборніцтваў. Аднак найбольш значным дасягненнем ён лічыць перамогу на чэмпіянаце Еўропы ў лістападзе 2025 года ў Грэцыі.
- Для мяне стала вялікім гонарам прадстаўляць Беларусь на такім важным і прэстыжным чэмпіянаце. Вярнуўся дадому з першым месцам у катэгорыі "поўны кантакт". Мабыць, гэта пакуль самы каштоўны поспех у маёй спартыўнай кар'еры, - удакладняе субяседнік і адзначае, што дасягнуць такіх вышынь у спорце і ваеннай кар'еры яму дапамагла ўпартасць. - Калі не валодаеш гэтай якасцю, нічога дасягнуць не атрымаецца. Яна дапамагае пераадолець стомленасць і ляноту, дысцыплінуе, адточвае сілу волі. Нават калі сёння нешта не атрымліваецца, трэба прадаўжаць працаваць над сабой. Вынік абавязкова будзе станоўчым.
За наступную мэту Аляксандр ставіць сабе перамогу на чэмпіянаце свету па панкратыёне. Пасля чаго плануе завяршыць спартыўную кар'еру і прысвяціць сябе трэнерскай рабоце з дзецьмі ў ваенна-патрыятычным клубе "Школа адважных", у якім вучыць падлеткаў армейскаму рукапашнаму бою.
"Задача трэнера - даць неабходныя веды і навыкі"
Ваенна-патрыятычны клуб "Школа адважных" створаны пры ўстанове адукацыі "Мінскі дзяржаўны каледж тэхналогіі камунальнай гаспадаркі і транспартнага абслугоўвання" пад патранатам воінскай часці сіл спецыяльных аперацый, размешчанай у Калодзішчах. ВПК знаходзіцца ў адным з карпусоў Мінскага дзяржаўнага медыцынскага каледжа, рэканструкцыяй якога выкладчыкі займаліся разам з навучэнцамі.
- Калі мы прыйшлі, тут нічога не было, корпус закінуты. Сваімі рукамі навялі парадак, стварылі залу для барацьбы і трэнажорку, раздзявалкі і душавыя, а таксама ўласны музей, камп'ютарны клас і клубны пакой. З абсталяваннем нам дапамагалі спонсары, нешта шукалі самі, нешта я прыносіў. Хоць і павольна, але расцём, - адзначае трэнер па рукапашным баі.
Перад уступленнем у клуб навабранцы праходзяць праз музейны пакой, які прысвечаны 334-му асобнаму атраду спецпрызначэння ГРУ ГШ, створанаму ў Мар'інай Горцы на базе 5-й асобнай брыгады спецыяльнага прызначэння. Тут падлеткі знаёмяцца з гісторыяй спецназаўцаў БССР, якія выконвалі інтэрнацыянальны абавязак у Афганістане. Асобная частка экспазіцыі адведзена памяці 30 байцоў атрада, якія загінулі пры выкананні задання ў Мараварскай цясніне.
- Тут сабраны ўсе фатаграфіі і матэрыялы аб 334-м атрадзе, у якім таксама праходзіла мая служба. Усяго на тэрыторыі СССР такіх спецпадраздзяленняў было некалькі, адно з іх знаходзілася ў нас у Беларусі, - далучаецца да размовы кіраўнік ваенна-патрыятычнага клуба "Школа адважных" Валерый Бялуга. - Нашы падапечныя вывучаюць баявы шлях атрада, а таксама ўдзельнічаюць у штогадовых рэспубліканскіх турнірах па рукапашным баі. Таму адзін з напрамкаў ваенна-патрыятычнага выхавання цесна звязаны з гэтым відам адзінаборстваў.
Як адзначае сам Аляксандр Максіменка, "Школа адважных" - адна вялікая сям'я, у якой кожны знаходзіць занятак для сябе. Умоўна выхаванцы падзелены на дзве групы. Адны ўключаны ў ваенна-патрыятычную дзейнасць, удзельнічаюць у выязных мерапрыемствах, прысвечаных дзяржаўным святам і памятным датам. Другія - спартсмены, якія пасля заняткаў у каледжы кожны дзень трэніруюцца і рыхтуюцца да спаборніцтваў па рукапашным баі.
Многія выхаванцы клуба ў далейшым звязваюць сваё жыццё са службай у сілах спецыяльных аперацый або ў войсках сувязі. Паступаюць у вышэйшыя і спецыяльныя ўстановы адукацыі сілавых ведамстваў, у якіх для іх прадугледжаны льготы. Некаторыя дзяўчаты з медыцынскага каледжа пасля навучання ў ВПК становяцца ваеннымі фельчарамі.
- Да нас прыходзяць дзеці розныя па стане здароўя, сацыяльным становішчы і са сваімі прыярытэтамі ў жыцці. Да ўступлення ў клуб многія нават не задумваліся, што звяжуць сваё жыццё са спортам ці воінскай службай. У нас юнакі і дзяўчаты даведваюцца шмат новага і карыснага, што дапамагае ім вызначыцца пры выбары далейшага шляху, - адзначае Аляксандр Максіменка. - Задача трэнера - даць неабходныя веды і навыкі, якія дапамогуць у будучыні, нават калі яны не звяжуць сваё жыццё з ваеннай прафесіяй.
"Сапернік памыліўся ў тым, што недаацаніў маіх выхаванцаў"
За час дзейнасці ваенна-патрыятычнага клуба "Школа адважных" яго выхаванцы прымалі ўдзел у многіх чэмпіянатах і турнірах па рукапашным баі і панкратыёне. Падапечныя Аляксандра Максіменкі выступалі ў Расіі, Аб'яднаных Арабскіх Эміратах, Грэцыі, Турцыі. І заўсёды аказваліся ў прызёрах.
- Пачыналі, вядома ж, з гарадскіх, абласных і рэспубліканскіх турніраў, дзе займалі першыя месцы. За два гады мы выйгралі ўсе спаборніцтвы, на якіх толькі можна было выступаць. Юнакам і дзяўчатам паказалася гэтага мала. Тады вырашылі выпрабаваць сябе на міжнародных пяршынствах. У Маскве на чэмпіянаце па панкратыёне занялі ўвесь п'едэстал. Пасля паляцелі ў Омск, дзе праходзіў этап Кубка свету, адкуль таксама вярнуліся з узнагародамі, - адзначае Аляксандр Максіменка.
Знакавымі турнірамі для выхаванцаў клуба з'яўляюцца рэспубліканскі чэмпіянат па рукапашным баі першынства Рэспублікі Беларусь і памяці Мараварскай роты. Таксама падлеткі актыўна рыхтуюцца да Кубка Балтыкі ў Калінінградзе, на якім у гэтым годзе будзе разыгрывацца аўтамабіль. Апошнім важным спаборніцтвам для спартсменаў "Школы адважных" стаў чэмпіянат Еўропы, які праходзіў у Грэцыі.
- Паездка атрымалася вельмі складанай. Прамых зносін няма, дабіраліся з перасадкамі. Вага нашых спартсменаў, якую падганялі пад катэгорыю, "гуляла". Мы моцна стаміліся ў дарозе і ўжо нават не разлічвалі на прызавое месца. Хоць на той момант мара нумар адзін была паказаць сябе на сусветным першынстве. У выніку, нягледзячы на ўсе цяжкасці і складанасці, наша каманда з пяці чалавек прывезла з Грэцыі медалі. Наш сапернік памыліўся ў тым, што недаацаніў маіх выхаванцаў, - упэўнены трэнер па рукапашным баі.
За два гады выкладання ў ВПК Аляксандр падрыхтаваў чатырох майстроў спорту, шэсць кандыдатаў у майстры спорту і 14 першаразраднікаў, якія да гэтага часу трэніруюцца ў яго. Методыку выхавання будучых чэмпіёнаў ён пераняў у свайго першага трэнера, у якога займаўся ў клубе славянскіх адзінаборстваў "Арыдан" у Гродне.
- Для мяне гэта чалавек з вялікай літары. Усё сваё свядомае жыццё, прафесійную спартыўную кар'еру я засвойваў усё тое, чаму ён мяне вучыў. Цяпер стараюся перадаць гэты ўнікальны вопыт сваім вучням, - шчыра дзеліцца Аляксандр Максіменка.
"Калі б не прыйшлі да мяне, невядома, кім бы цяпер былі"
У "Школу адважных" прыходзяць і дзеці з дзіцячых дамоў і сем'яў з сацыяльна небяспечным становішчам. Аляксандр Максіменка стараецца да кожнага знайсці індывідуальны падыход у выхаванні, каб у далейшым падлетак змог стаць на правільны шлях.
- Спачатку з такімі дзецьмі нялёгка працаваць. Часцей за ўсё - з-за паводзін, яны імкнуцца паказаць свой характар. Калі ж іх захапляе працэс заняткаў, яны знаходзяць сябе ў спорце, ваенна-патрыятычнай тэматыцы, то ўсе праблемы адпадаюць самі сабой. Паколькі ўсе дзеці аднолькавыя, няма добрых ці дрэнных, галоўнае - знайсці падыход да кожнага і зацікавіць, - сцвярджае Аляксандр Максіменка. - Ёсць тыя, каму трэба крыху больш увагі, чым астатнім.
У пачатку выкладання ў "Школе адважных" наш субяседнік дапамог знайсці сябе братам-блізнятам, якія вучыліся ў каледжы на зваршчыкаў. Хлопцы жылі ў непаспяховай сям'і, нярэдка прыцягваліся да адказнасці за дробнае хуліганства.
- Яны вельмі зацікавіліся заняткамі рукапашным боем і, на шчасце, знайшлі сябе ў гэтым відзе. Трэніроўкі, як правіла, пачыналіся ў шэсць вечара, а хлопцы прыходзілі ў пяць. Мылі залу, падшывалі грушу - поўнасцю прысвяцілі сябе гэтаму спорту, - з усмешкай успамінае наш герой. - Цяпер браты служаць па кантракце ў арміі, а далей перад імі адкрыты ўсе дзверы. Напрыклад, можна расці як афіцэр, прадаўжаючы займацца рукапашкай. Работа і зарплата дастойныя, самы час падумаць пра сям'ю. А калі б яны тады не прыйшлі да мяне, невядома, кім і дзе б цяпер былі.
У канцы нашай размовы Аляксандр прызнаецца, што не аднойчы атрымліваў прапанову аб працаўладкаванні ў спецпадраздзяленні МУС. Але ў апошнія гады ён цалкам прысвяціў сваё жыццё патрыятычнаму выхаванню падрастаючага пакалення. У іншай справе пакуль сябе не бачыць.
- Складана ўсё кінуць і сысці. Разам з дзецьмі мы шмат чаго дасягнулі. Стараюся дапамагчы ім знайсці свой шлях. Пры гэтым даю тыя неабходныя веды і навыкі, якія дапамогуць ім у будучым, - рэзюмуе Аляксандр Максіменка.
Вадзім КАНДРАЦЮК,
фота аўтара і з архіва героя публікацыі,
"7 дней".-0-
*Праект створаны за кошт сродкаў мэтавага збору на вытворчасць нацыянальнага кантэнту
"Маё жыццё з дзяцінства было цесна звязана са спортам"
Ваенная кар'ера Аляксандра Максіменкі пачалася ў Гомельскім кадэцкім вучылішчы. Пасля яго заканчэння юнак думаў, якой прафесіі прысвяціць сваё жыццё ў далейшым. Было жаданне стаць хірургам або стаматолагам, аднак цяга да дысцыпліны, хаджэння строем і форменнага абмундзіравання ўзяла верх.
- У кадэцкім вучылішчы афіцэр-выхавальнік падказала мне паступіць на ваенны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы на спецыяліста па фізічнай падрыхтоўцы ваеннаслужачых. Са спортам я дружыў з дзяцінства, таму і выбраў гэту спецыяльнасць, - успамінае Аляксандр Максіменка.
З трэцяга класа ён пачаў захапляцца гульнёй у шахматы, потым - футболам, гіравым спортам. Да таго ж бацька субяседніка быў спартсменам. У кадэцкім вучылішчы Аляксандр займаўся тайскім боксам, а ва ўніверсітэце давялося перакваліфікавацца і выбраць найбольш блізкі з ваенных відаў спорту - армейскі рукапашны бой. Скончыўшы ВНУ, размеркаваўся ў воінскую часць у Жодзіне.
- У падраздзяленні я сумяшчаў работу начальніка фізпадрыхтоўкі брыгады, трэніроўкі і прафесійную спартыўную дзейнасць. Пасля года службы атрымаў прапанову перайсці ў воінскую часць у аграгарадку Калодзішчы Мінскага раёна, дзе працую да гэтага часу. Ужо даслужыўся да капітана, - з гордасцю расказвае Аляксандр Максіменка.
За 20 гадоў у скарбонцы спартсмена - мноства прызавых месцаў, медалёў, чэмпіёнскіх паясоў па панкратыёне і рукапашным баі рэспубліканскіх, еўрапейскіх і сусветных спаборніцтваў. Аднак найбольш значным дасягненнем ён лічыць перамогу на чэмпіянаце Еўропы ў лістападзе 2025 года ў Грэцыі.
- Для мяне стала вялікім гонарам прадстаўляць Беларусь на такім важным і прэстыжным чэмпіянаце. Вярнуўся дадому з першым месцам у катэгорыі "поўны кантакт". Мабыць, гэта пакуль самы каштоўны поспех у маёй спартыўнай кар'еры, - удакладняе субяседнік і адзначае, што дасягнуць такіх вышынь у спорце і ваеннай кар'еры яму дапамагла ўпартасць. - Калі не валодаеш гэтай якасцю, нічога дасягнуць не атрымаецца. Яна дапамагае пераадолець стомленасць і ляноту, дысцыплінуе, адточвае сілу волі. Нават калі сёння нешта не атрымліваецца, трэба прадаўжаць працаваць над сабой. Вынік абавязкова будзе станоўчым.За наступную мэту Аляксандр ставіць сабе перамогу на чэмпіянаце свету па панкратыёне. Пасля чаго плануе завяршыць спартыўную кар'еру і прысвяціць сябе трэнерскай рабоце з дзецьмі ў ваенна-патрыятычным клубе "Школа адважных", у якім вучыць падлеткаў армейскаму рукапашнаму бою.
"Задача трэнера - даць неабходныя веды і навыкі"
Ваенна-патрыятычны клуб "Школа адважных" створаны пры ўстанове адукацыі "Мінскі дзяржаўны каледж тэхналогіі камунальнай гаспадаркі і транспартнага абслугоўвання" пад патранатам воінскай часці сіл спецыяльных аперацый, размешчанай у Калодзішчах. ВПК знаходзіцца ў адным з карпусоў Мінскага дзяржаўнага медыцынскага каледжа, рэканструкцыяй якога выкладчыкі займаліся разам з навучэнцамі.
- Калі мы прыйшлі, тут нічога не было, корпус закінуты. Сваімі рукамі навялі парадак, стварылі залу для барацьбы і трэнажорку, раздзявалкі і душавыя, а таксама ўласны музей, камп'ютарны клас і клубны пакой. З абсталяваннем нам дапамагалі спонсары, нешта шукалі самі, нешта я прыносіў. Хоць і павольна, але расцём, - адзначае трэнер па рукапашным баі.
Перад уступленнем у клуб навабранцы праходзяць праз музейны пакой, які прысвечаны 334-му асобнаму атраду спецпрызначэння ГРУ ГШ, створанаму ў Мар'інай Горцы на базе 5-й асобнай брыгады спецыяльнага прызначэння. Тут падлеткі знаёмяцца з гісторыяй спецназаўцаў БССР, якія выконвалі інтэрнацыянальны абавязак у Афганістане. Асобная частка экспазіцыі адведзена памяці 30 байцоў атрада, якія загінулі пры выкананні задання ў Мараварскай цясніне.
- Тут сабраны ўсе фатаграфіі і матэрыялы аб 334-м атрадзе, у якім таксама праходзіла мая служба. Усяго на тэрыторыі СССР такіх спецпадраздзяленняў было некалькі, адно з іх знаходзілася ў нас у Беларусі, - далучаецца да размовы кіраўнік ваенна-патрыятычнага клуба "Школа адважных" Валерый Бялуга. - Нашы падапечныя вывучаюць баявы шлях атрада, а таксама ўдзельнічаюць у штогадовых рэспубліканскіх турнірах па рукапашным баі. Таму адзін з напрамкаў ваенна-патрыятычнага выхавання цесна звязаны з гэтым відам адзінаборстваў.Як адзначае сам Аляксандр Максіменка, "Школа адважных" - адна вялікая сям'я, у якой кожны знаходзіць занятак для сябе. Умоўна выхаванцы падзелены на дзве групы. Адны ўключаны ў ваенна-патрыятычную дзейнасць, удзельнічаюць у выязных мерапрыемствах, прысвечаных дзяржаўным святам і памятным датам. Другія - спартсмены, якія пасля заняткаў у каледжы кожны дзень трэніруюцца і рыхтуюцца да спаборніцтваў па рукапашным баі.
Многія выхаванцы клуба ў далейшым звязваюць сваё жыццё са службай у сілах спецыяльных аперацый або ў войсках сувязі. Паступаюць у вышэйшыя і спецыяльныя ўстановы адукацыі сілавых ведамстваў, у якіх для іх прадугледжаны льготы. Некаторыя дзяўчаты з медыцынскага каледжа пасля навучання ў ВПК становяцца ваеннымі фельчарамі.
- Да нас прыходзяць дзеці розныя па стане здароўя, сацыяльным становішчы і са сваімі прыярытэтамі ў жыцці. Да ўступлення ў клуб многія нават не задумваліся, што звяжуць сваё жыццё са спортам ці воінскай службай. У нас юнакі і дзяўчаты даведваюцца шмат новага і карыснага, што дапамагае ім вызначыцца пры выбары далейшага шляху, - адзначае Аляксандр Максіменка. - Задача трэнера - даць неабходныя веды і навыкі, якія дапамогуць у будучыні, нават калі яны не звяжуць сваё жыццё з ваеннай прафесіяй."Сапернік памыліўся ў тым, што недаацаніў маіх выхаванцаў"
За час дзейнасці ваенна-патрыятычнага клуба "Школа адважных" яго выхаванцы прымалі ўдзел у многіх чэмпіянатах і турнірах па рукапашным баі і панкратыёне. Падапечныя Аляксандра Максіменкі выступалі ў Расіі, Аб'яднаных Арабскіх Эміратах, Грэцыі, Турцыі. І заўсёды аказваліся ў прызёрах.
- Пачыналі, вядома ж, з гарадскіх, абласных і рэспубліканскіх турніраў, дзе займалі першыя месцы. За два гады мы выйгралі ўсе спаборніцтвы, на якіх толькі можна было выступаць. Юнакам і дзяўчатам паказалася гэтага мала. Тады вырашылі выпрабаваць сябе на міжнародных пяршынствах. У Маскве на чэмпіянаце па панкратыёне занялі ўвесь п'едэстал. Пасля паляцелі ў Омск, дзе праходзіў этап Кубка свету, адкуль таксама вярнуліся з узнагародамі, - адзначае Аляксандр Максіменка.
Знакавымі турнірамі для выхаванцаў клуба з'яўляюцца рэспубліканскі чэмпіянат па рукапашным баі першынства Рэспублікі Беларусь і памяці Мараварскай роты. Таксама падлеткі актыўна рыхтуюцца да Кубка Балтыкі ў Калінінградзе, на якім у гэтым годзе будзе разыгрывацца аўтамабіль. Апошнім важным спаборніцтвам для спартсменаў "Школы адважных" стаў чэмпіянат Еўропы, які праходзіў у Грэцыі.- Паездка атрымалася вельмі складанай. Прамых зносін няма, дабіраліся з перасадкамі. Вага нашых спартсменаў, якую падганялі пад катэгорыю, "гуляла". Мы моцна стаміліся ў дарозе і ўжо нават не разлічвалі на прызавое месца. Хоць на той момант мара нумар адзін была паказаць сябе на сусветным першынстве. У выніку, нягледзячы на ўсе цяжкасці і складанасці, наша каманда з пяці чалавек прывезла з Грэцыі медалі. Наш сапернік памыліўся ў тым, што недаацаніў маіх выхаванцаў, - упэўнены трэнер па рукапашным баі.
За два гады выкладання ў ВПК Аляксандр падрыхтаваў чатырох майстроў спорту, шэсць кандыдатаў у майстры спорту і 14 першаразраднікаў, якія да гэтага часу трэніруюцца ў яго. Методыку выхавання будучых чэмпіёнаў ён пераняў у свайго першага трэнера, у якога займаўся ў клубе славянскіх адзінаборстваў "Арыдан" у Гродне.
- Для мяне гэта чалавек з вялікай літары. Усё сваё свядомае жыццё, прафесійную спартыўную кар'еру я засвойваў усё тое, чаму ён мяне вучыў. Цяпер стараюся перадаць гэты ўнікальны вопыт сваім вучням, - шчыра дзеліцца Аляксандр Максіменка.
"Калі б не прыйшлі да мяне, невядома, кім бы цяпер былі"У "Школу адважных" прыходзяць і дзеці з дзіцячых дамоў і сем'яў з сацыяльна небяспечным становішчам. Аляксандр Максіменка стараецца да кожнага знайсці індывідуальны падыход у выхаванні, каб у далейшым падлетак змог стаць на правільны шлях.
- Спачатку з такімі дзецьмі нялёгка працаваць. Часцей за ўсё - з-за паводзін, яны імкнуцца паказаць свой характар. Калі ж іх захапляе працэс заняткаў, яны знаходзяць сябе ў спорце, ваенна-патрыятычнай тэматыцы, то ўсе праблемы адпадаюць самі сабой. Паколькі ўсе дзеці аднолькавыя, няма добрых ці дрэнных, галоўнае - знайсці падыход да кожнага і зацікавіць, - сцвярджае Аляксандр Максіменка. - Ёсць тыя, каму трэба крыху больш увагі, чым астатнім.
У пачатку выкладання ў "Школе адважных" наш субяседнік дапамог знайсці сябе братам-блізнятам, якія вучыліся ў каледжы на зваршчыкаў. Хлопцы жылі ў непаспяховай сям'і, нярэдка прыцягваліся да адказнасці за дробнае хуліганства.
- Яны вельмі зацікавіліся заняткамі рукапашным боем і, на шчасце, знайшлі сябе ў гэтым відзе. Трэніроўкі, як правіла, пачыналіся ў шэсць вечара, а хлопцы прыходзілі ў пяць. Мылі залу, падшывалі грушу - поўнасцю прысвяцілі сябе гэтаму спорту, - з усмешкай успамінае наш герой. - Цяпер браты служаць па кантракце ў арміі, а далей перад імі адкрыты ўсе дзверы. Напрыклад, можна расці як афіцэр, прадаўжаючы займацца рукапашкай. Работа і зарплата дастойныя, самы час падумаць пра сям'ю. А калі б яны тады не прыйшлі да мяне, невядома, кім і дзе б цяпер былі.
У канцы нашай размовы Аляксандр прызнаецца, што не аднойчы атрымліваў прапанову аб працаўладкаванні ў спецпадраздзяленні МУС. Але ў апошнія гады ён цалкам прысвяціў сваё жыццё патрыятычнаму выхаванню падрастаючага пакалення. У іншай справе пакуль сябе не бачыць.
- Складана ўсё кінуць і сысці. Разам з дзецьмі мы шмат чаго дасягнулі. Стараюся дапамагчы ім знайсці свой шлях. Пры гэтым даю тыя неабходныя веды і навыкі, якія дапамогуць ім у будучым, - рэзюмуе Аляксандр Максіменка.Вадзім КАНДРАЦЮК,
фота аўтара і з архіва героя публікацыі,
"7 дней".-0-
*Праект створаны за кошт сродкаў мэтавага збору на вытворчасць нацыянальнага кантэнту
Падпісвайцеся на нас у
